ای عشق خبرساز

 ای قافله هارا پَر پرواز

 تو آمدی و جمله جهان کُن فیکون شد

 باز آ و دیگر باره بیاغاز

 طرح دگر انداز

 عالم همه رنجور

 آدم همه خودباخته،مغرور

 عالم بشکاف، آدم و حوّای نو آفر

 در ظلمت گیتی بکشا نور

 تا غصه شود دور

 ای عشق، امیدی

 از صبر و شکیبای نویدی

 گر تو نبودی همه دم غمزده می بود

 باز آ، بزدا دود پلیدی

چون پرتو شیدی

کاش روزی یک نفر

گُل کند یاد منش در قلب و سر

جای من را خالی بیند در میان عاشقان

شعر من خواند و گوید بی خبر:

در کجایی، رهگذر؟

آن یکی گفتا: "زلال
هست یک سبک خشین و رادیکال
باید آن را از حریم شعر ما اخراج کرد
تا شود زندانی در گودال تار و تنگ و سرد لیبرال"
این که یک شاعرنما هست و حسود و کینه توز و بدخصال وبد منشن
 می فِتَد با حرص و بدخواهیِ خود در قعر گرداب زوال
لیک این سبک زلال جاودان تا بی کران
می گشاید سوی قلّه پرّ و بال
می رود سوی وصال

وقتی که حالم خوب نیست

نیکو نگر، حتی زلالم خوب نیست

در واژه ها تبخال ها،رتمی ندارد حرف من

بر پرسشم در "فیسبوک" پاسخ نه،یعنی سوالم خوب نیست

"استومینوفین" می خورم،ساید که در خود گم شوم

آیینه بشکستم – وصالم خوب نیست

فکر و خیالم خوب نیست 

Вақте ки ҳолам хуб нест

Неку нигар, ҳатто Зулолам хуб нест

Дар вожаҳо табхолҳо, ритме надорад ҳарфи ман

Бар пурсишам дар Фейсбук посух не, яъне саволам хуб нест

Астоменифин" мехурам, шояд ки дар худ гум шавам"

Ойина бишкастам - висолам хуб нест

Фикру хаёлам хуб нест

کتاب فروش پیر

به قید رفته ها اسیر

نگاه او ز پشت پنجره به کوچه ها

به جستجوی ازدحام گم شده چو آب در کویر

کتاب ها به زیر پرده ی غبار بی توجهی چو در قفس

ز چشم این زمانه ناپدید و زار و مظلوم و حقیر

دریغ روز های رفته در بخار اشک

به شیشه های پنجره حریر

بیا، سبق بگیر

آیینه زنگاری شده
آئین عشق اسباب بازاری شده
مهر وفا از قلب ها جا گشته در نوک زبان
مرز دل از صدق و صفا عاری شده
خالی چو انباری شده


خوبی ز خوبان رفته است
از خانه بر دور خیابان رفته است
لیلی سوار جیپ شده، مجنون او بند مواد
آن قصه چون باد از بیابان رفته است
همپای باران رفته است

(در پاسخ به نوشته های بدون امضا که مرا از زلال برحذر می دارند)

گهی زلال گفته ام

گهی کلام لاوبال گفته ام

گهی غزل، گهی "سفید"، گهی ترانه های دل

همه ز رمز و راز زندگی، به یاد حافظ و کمال گفته ام

ز خویش رفته ام برون که بر خودیی خود رسم

و از فراق و از وصال گفته ام

نه قیل و قال گفته ام

شهر خجند

گيسوى خوبانش كمند

با غمزه ها با عشوه ها با ناز ها

از خيل مشتاقان ببين دل ها چه راحت مي برند

از رود سير أيينه اي در باغ  و راغ  و رسته ها روز و شبان

در هر خيابان سبزه ها روييده مانند پرند

شعر كمال و روح او تا جاودان

در پيكر او مي دوند

بي چون و چند

الو، سلام
بیا مرا رهان ز دام
ز دام سرنوشتِ در سرشت او
غمی نهفته همچو خون روز در افق شام
بیا، که کوچه های خاکی مسیر سرنوشت کور من
ز روح شادی خالی و پر از صلای انتقام
الو، کجای تو که ردِّ پای ما
ز پِله رفته روی بام
و ... بی دوام